‘Jonge Honden’ is het veertiende album van De Kreuners. Hebben jullie na een carrière van 32 jaar nog steeds inspiratie en ‘goesting’?

Walter: “Zeker en vast! Het gaat nog altijd heel goed met De Kreuners. We spelen nog altijd met plezier en daarom blijven we ook optreden. Eigenlijk zijn De Kreuners nog steeds dezelfde als dertig jaar geleden. We hebben nu anderhalf jaar gewerkt aan ‘Jonge Honden’ en deze zomer touren we met veel ‘goesting’ door Vlaanderen. We gaan er een lap op geven.”

Dat blijkt uit jullie drukke concertagenda. De Kreuners zijn alomtegenwoordig op de festivals.

Walter: “Het wordt inderdaad een drukke zomer. We spelen onder meer op Suikerrock, de Gentse Feesten…”

Jan: “Met de Gentse Feesten hebben we iets speciaal. Dat zijn altijd al heel toffe optredens geweest. De Lokerse Feesten zijn ook altijd heel plezant. Het publiek is daar altijd extreem uitbundig, zeker als De Kreuners komen optreden.”

Walter: “Maanrock in Mechelen is ook zo’n tof gezellig festival. De sfeer is er altijd fantastisch. Eigenlijk spelen we nog het liefst van al op festivals. Dat heeft ook te maken met de grote podia. Je krijgt ruimte als muzikant en daar moet je dan natuurlijk iets mee doen. Het enige nadeel op festivals is dat je meestal een compacte set moet spelen. Je krijgt bijvoorbeeld een uur en vijf minuten, en daar moet je het dan mee doen. Maar voor De Kreuners is dat geen probleem, al zouden we natuurlijk ook veel langer kunnen spelen. Het is aan ons om de tijd die we krijgen zo goed mogelijk in te vullen voor het publiek.”

Op een festival komt het publiek niet per definitie voor De Kreuners. Is dat een extra uitdaging?

Walter: “Het is aan ons om het publiek te overtuigen natuurlijk. Ik stel vast dat de mensen altijd goed mee doen tijdens een optreden van De Kreuners.”

Jan: “Ik vind het geweldig plezant om voor een festivalpubliek te spelen. Pas op, ik herinner me vijandigheid. Tot in het midden van de jaren tachtig kon je dat soms voelen op het podium. Op de eerste rijen stonden dan fans van een andere groep en die stonden absoluut niet open voor De Kreuners, of voor andere groepen. Het enige wat telde, was de groep waarvoor ze gekomen waren. Maar het waren vooral ook de journalisten die moeilijk deden in die tijden. Depeche Mode? Nee, dat kon niet, terwijl het publiek er eigenlijk zijn voeten aan veegde.”




Walter: “In de jaren tachtig werden groepen soms kriskras door elkaar geprogrammeerd op festivals. Die tijd is voorbij. Nu hebben we ook de Clouseaugeneratie. Die mensen staan open voor alles. Ze snuiven als het ware alles op en dat is goed.”

Met Milk Inc. op Rock werchter als resultaat. was dat een goede zet van Herman Schueremans?

Walter: “Milk Inc. op Rock Werchter is het beste voorbeeld van wat ik de Clouseau-generatie noem. Alles en iedereen stond op zijn kop, maar naar ik heb vernomen heeft Milk Inc. het publiek wel ingepakt. Was het een goede zet van Herman Schueremans? Ja, zoiets moet kunnen. Ik heb daar geen enkel probleem mee.”

Jan: “Ook bij de muzikanten is er meer openheid naar andere genres. Vroeger hoorde je wel eens: ‘als die groep komt spelen dan komen wij niet’. Aan dat soort spelletjes hebben De Kreuners nooit meegedaan.”

Groepen staan misschien meer open voor andere genres, maar artiesten zijn wel veeleisender geworden de laatste jaren. Hebben De Kreuners een lange lijst van wensen en verzuchtingen in petto voor de organisatoren van festivals?

Walter: “Ook daar zijn wij niet mee bezig. Geef ons bij wijze van spreken een emmer water om ons te wassen en we zijn al ‘content’. Broodjes? Geen enkel probleem. De Kreuners hebben geen dure kreeft nodig om een goed optreden te geven. Ik denk zelfs dat we geen lijst met wensen hebben…”

Jan: “Nee, ik denk niet dat wij moeilijke mensen zijn. Wat ik wel belangrijk vind, is dat de crewleden goed verzorgd worden, want die mensen zijn enorm belangrijk. Maar toegegeven, een ‘kom warme soep’ is altijd welkom.”

wat doen jullie het liefst: grote of kleine festivals?

Walter: “Alles heeft zijn charme. Als je bijvoorbeeld in een klein café optreedt dan is het logisch dat je sneller en meer contact hebt met je publiek. Dat geldt ook voor kleine festivals. Maar door de jaren heen heb ik geleerd om dat contact met het publiek ook te zoeken op grotere festivals. Desnoods brul ik gewoon even: ‘niet dringen in vak Z, alstublieft!’”




Jan: “Zowel kleinere als grotere locaties zijn leuk om op te treden. Als ik maar kan spelen, denk ik dan. Ons concert op de Oude Markt in Leuven voor ons dertigjarig bestaan in 2008 was bijvoorbeeld ook enorm plezant. Met Leuven hebben De Kreuners natuurlijk ook iets. We kwamen veel in café Allée op de Oude Markt. Ik herinner me ook een fantastisch concert op Marktrock in 1989. Wat een publiek!”

Walter: “De opname van de dvd op de Beleuvenissen in juli 2008 was natuurlijk een speciaal concert. Het was een beetje wennen, want tijdens de eerste drie nummers hou je er rekening mee dat het optreden opgenomen wordt voor een dvd. Dat heeft echter niet lang geduurd, want daarna was ik de camera’s al vergeten.”

Zijn De Kreuners na al die jaren nog op zoek naar hits van het kaliber ‘Ik wil Je’?

Walter: “Hits moeten vanzelf komen of ze komen niet. Zo simpel is dat. Je voelt meteen als het de goede richting uitgaat tijdens het schrijven van een nummer. Je begint met een paar deuntjes en al snel slaat de vonk over. Na al die jaren is dat niet anders, al moet ik wel toegeven dat de uitdaging steeds moeilijker wordt. Ik merk dat ik minder snel tevreden ben, maar als ik dan toch tevreden ben dan zit het wel juist. Dat gevoel had ik op ‘Jonge Honden’ bijvoorbeeld bij ‘Das Wat Ik Zeggen Wou’.

Jan: “De Kreuners werken ook nog als groep aan nummers. Dat groepsconcept is aan het uitsterven. Meestal schrijft één lid van de groep zowel de tekst als de muziek. Met de hele groep aan nummers werken, is zeker niet de meest eenvoudige aanpak, maar dat systeem werkt nu eenmaal goed voor De Kreuners. We hebben dat altijd zo gedaan en voor ‘Jonge Honden’ was dat niet anders.”

Walter: “Ik noem dat vaak onze keukentafelsessies. We spelen eerst akoestisch en werken daarna verder in het repetitielokaal tot de ‘klankkleur’ volledig op punt staat. We blijven trouwens doorgaan, want we hebben nog veel onafgewerkte nummers liggen. Die hopen we natuurlijk ook op te nemen in de studio. Ik heb het eerder al gezegd: De Kreuners stoppen nooit, ze sterven uit!’”

Hebben jullie nog ambities om het buitenland te veroveren?

Walter: “Dat hebben we al gedaan. In de jaren tachtig zijn we in Parijs gaan optreden, nota bene in het Vlaams. Ik denk dat er hoogstens vijf Vlamingen in het publiek stonden, maar we hebben toch zo’n 8.000 platen verkocht in Parijs. Vraag me niet waarom, maar een lokaal label wou onze muziek uitbrengen in Parijs. In totaal hebben we daar twee platen uitgebracht.”




Jan: “Het was wel grappig. Soms kwamen de mensen na een optreden bij ons langs en blijkbaar dachten ze dat we één of andere wereldgroep uit Afrika of weet ik waar waren. In die tijd was de communicatie trouwens ook nog niet wat ze vandaag is. We kregen het schema van onze optredens bijvoorbeeld per brief. Per brief! En de gps bestond ook nog niet dus gebruikten we soms zelfs de hoes van onze plaat ‘Weekends in België’ om de weg naar het podium te vinden.”

Walter: “Ja, dat waren straffe tijden. Overigens, binnenkort gaan we nog eens naar het buitenland, al is het niet om ‘Amerika te veroveren’. Op 25 juli vliegen we naar New York op uitnodiging van de Belgian Chambre of Commerce. We gaan er optreden voor Vlaamse Amerikanen. Het optreden wordt net zoals andere optredens van onze ‘Veel Lawaai’- tour opgenomen. Met al die opnames gaan we een live cd maken met als titel ‘De Kreuners Live in New York, Schilde, Wuustwezel en Kessel-Lo’, of toch iets in die aard. Ik ben trouwens ooit al de plas overgestoken om in Canada de hits van De Kreuners in te zingen in het Engels. Er was al een grote producer aangesproken, maar ondertussen ben ik nog steeds aan het wachten op een fax van onze toenmalige platenfirma WEA.”

Kunnen jullie je eerste optreden met De Kreuners nog herinneren?

Walter: “Mijn eerste keer was op de preselecties van de Rock Rally in 1978. Zoiets vergeet je natuurlijk niet. De platenfirma’s geloofden toen nog niet in Vlaamse rockmuziek. We hebben onze eerste single ‘Nummer Eén’ dan maar zelf opgenomen in Londen. En daarna volgde ‘Nee Oh Nee’ en ‘Zij Heeft Stijl’. Toen was de trein vertrokken en sindsdien is de trein niet meer gestopt.”

Jan: “Mijn eerste optreden met De Kreuners was in 1981 op Pop Poll in de Ancienne Belgique. Die dag wonnen we alles wat er te winnen viel. We gingen naar huis met wel vijf medailles. ‘Beste kostuum’, Walter, bestond dat toen al?”

Walter: “Nee, Jan, dat bestond nog niet, maar troost u, je zou toch niet gewonnen hebben (lacht)!”

Laatste vraag. Stel je even voor dat je geen muzikant was geworden. waar zouden jullie dan vandaag staan?

Walter: “Geen zanger? Ha, dan was ik waarschijnlijk schrijnwerker geworden… of misschien zou ik nog altijd bode zijn bij Radio 2 Omroep Antwerpen. Eigenlijk was ik graag kok geworden in het leven. Ik kook enorm graag, maar ik betwijfel of ik goed genoeg ben om er mijn beroep van te maken.”

Jan: “Ik ben al sinds mijn tiende met muziek bezig. Ik ken niets anders. Wat zou ik geworden zijn? Journalist? Paus? Ik zou het echt niet weten.”

Walter: “Bisschop alleszins niet, want Jan is voor de vrouwen! (lacht)”